لجدّى صّلى اللّه عليه و آله حين جحده كفرة اهل نجران و حاجّوه : « فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبِينَ » « 1 » فَاخْرَجَ جَدّى صلّى الّله عليه و آله مَعَهُ مِنَ اْلَانْفُسِ ابى ، وَ مِنَ الْبَنينَ انَا وَ اخِى الْحُسَيْنِ ، وَ مِنْ النِّساء فاطِمةَ امّى ، فَنَحْنُ اهْلُهُ وَ لَحْمُهُ وَ دَمُهُ وَ نَفْسُهُ ، وَ نَحْنُ مِنْهُ وَ هُوَ مِنّا ثم قال : و فى عيون الاخبار عن الرّيان بن الصلت قال الرّضا رضى الله عنه : عَنَى اللهُ مِنْ انفُسِنا نَفْسَ عَلِىّ وَ مِمّا يَدُّلُ عَلى ذلِكَ قَوْلُ النَّبِىِّ صلى الله عليه و آله لِتَنْتهينَّ بِنَو وليعة أوْ لَأبْعَثَنَّ الَيْهِمْ رَجُلًا كَنَفْسى يَعْنى عَلِىّ بْنِ ابيطالِبٍ فَهذِهِ خُصوصِيّةٌ لا يَلْحَقُهُمْ فيه بَشَرٌ و قد تقدم فى الباب الخامس « 2 » صاحِب مناقب از امام جعفر صادق عليه السّلام از پدرش از جدّش حضرت علىّ بن الحسين عليه السّلام روايت كرده است كه : حضرت امام مجتبى حسن بن على عليهما السلام در خطبه خود فرمودند : خداى تعالى ، در هنگامىكه كفار و منكرين از اهل نجران ، دعوت جدّم رسول الله را قبول نكرده و رد كردند ، به‌جدم چنين خطاب فرستاد : بگو : بيائيد ، بخوانيم پسرانمان را ، و پسرانتان را ، و زنانمان را و زنانتان را ، و جانهايمان را و جانهايتان را و سپس به‌درگاه خدا ابتهال و تضرّع نموده ، و لعنت و دورباش از خدا را بر دروغگويان قرار دهيم . در اينحال جدّ من صلّى اللّه عليه و آله از جانها كه بايد با خود ببرد پدرم را برداشت ، و از پسران من و برادرم حسين را ، و از زنان ، مادرم فاطمه را . پس ما اهل رسول الله هستيم ، و گوشت او و خون او و جان او هستيم ، و ما از او هستيم و او از ماست .

--> ( 1 ) سوره آل عمران : 4 آيه 61 ( 2 ) ينابيع المودة ص 52 و 53